Witold Giełżyński

Witold Giełżyński, dziennikarz, prawnik i publicysta, urodził się 9 czerwca 1886 roku w Krasnymstawie. Uczęszczał do Gimnazjum Męskiego w Lublinie i działał w Związku Młodzieży Socjalistycznej. Po relegowaniu ze szkoły za udział w strajkach szkolnych ukończył szkołę średnią w Warszawie w 1906 roku. W 1908 roku władze rosyjskie wydaliły go z granic Królestwa Polskiego; wyjechał wówczas do Paryża. Debiutował jako dziennikarz w 1907 roku w czasopiśmie „Wiedza”. Później pisał i redagował między innymi „Nowy Kurier Łódzki”, „Kurier Polski” oraz „Gazetę Ludową”. Był wiceprezesem Syndykatu Dziennikarzy Warszawskich i Związku Dziennikarzy RP, a także wykładał w Wyższej Szkole Dziennikarskiej w Warszawie.

Podczas wojny redagował „Wiadomości Polskie” i publikował w „Biuletynie Informacyjnym” oraz „Rzeczypospolitej Polskiej”. Prowadził również tajne kursy dziennikarskie i działał w kierownictwie Tajnej Organizacji Dziennikarskiej. Po wojnie pracował w „Kurierze Codziennym”, a do 1947 roku był jednocześnie redaktorem naczelnym „Gazety Ludowej”. Zawód dziennikarza wykonywał do 1948 roku. W 1962 roku ukazało się jego opracowanie „Prasa Warszawska 1661-1914”. Zmarł 31 grudnia 1966 roku w Warszawie. Był ojcem dziennikarza Wojciecha Giełżyńskiego.

Na podstawie artykułu „Witold Giełżyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.