Aleksander Kowalewski

Aleksander Kowalewski był generałem brygady Wojska Polskiego, urodzonym w Krasnymstawie. Ukończył Korpus Kadetów w Niżnym Nowogrodzie oraz Konstantynowską Szkołę Artylerii w Petersburgu. Od 1900 roku służył jako zawodowy oficer armii carskiej, głównie na stanowiskach związanych z artylerią. W 1917 roku wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji, a po powrocie do kraju rozpoczął w grudniu 1918 służbę w Wojsku Polskim. Dowodził pułkiem artylerii polowej i pełnił funkcje w strukturach wojskowych. W 1924 roku otrzymał awans na generała brygady, a rok później został dowódcą 11 Dywizji Piechoty. W 1928 roku przeniesiono go w stan spoczynku.

We wrześniu 1939 roku ponownie powołano go do służby i wyznaczono na dowódcę zgrupowania w Brzeżanach. Po walkach z oddziałami sowieckimi dostał się do niewoli i trafił do obozu w Starobielsku. W 1940 roku przewieziono go do Charkowa, gdzie został rozstrzelany w ramach zbrodni katyńskiej. Spoczął w Piatichatkach. Pośmiertnie awansowano go na generała dywizji. Był odznaczony między innymi Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari.

Na podstawie artykułu „Aleksander Kowalewski (generał)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.